(۱) چوں شد آں حلاجؔ بردار آں زماں
جز انا الحق می نہ رفتش بر زباں
(۲) چوں زبانِ او ہمی نشناختند
چار دست و پایِ او انداختند
(۳) زرد شد چوں ریخت از وی خونبسی
سرخ کی ماند در آن حالت کسی
(۴) زود در مالید آن خورشیدِ راہ
دستِ ببریده بہ رویِ همچو ماہ
(۵) گفت: چوں گلگونۂ مرد است خون
رویِ خود گلگونہ تر کردم کنون
(۶) تا نباشم زرد در چشمِ کسی
سرخ روئی باشدم اینجا بسی
(۷) ہر کہ را من زرد آیم در نظر
ظن بَرد کاینجا بترسیدم مگر
(۸) چوں مرا از ترس یکسر موی نیست
جز چنین گلگونہ اینجا روی نیست
(۹) مردِ خونی چوں نہد سر سویِ دار
شیر مردیش این زمان آید بکار
(۱۰) چوں جہانم حلقۂ میمی بود
کی چنین جائی مرا بیمی بود؟
(۱۱) ہر کہ را با اژدہایِ ہفت سر
در تموز افتاد دایم خفت و خور
(۱۲) این چنین بازیش بسیار اوفتد
کمترین چیزش سرِ دار اوفتد