(۱) چشم بکشای کہ آفاق پُر از نور خداست
خالی از نور خدا در ہمہ آفاق کجاست
(۲) معنے کز نظرِ خلق نہاں بود مدام
نیک بنگر کہ نمودار ازیں صورت ماست
(۳) آن جمالے کہ نظر نیز در آن محرم نیست
ہمچو خورشید درین آئینہ ماپیدا ست
(۴) گفتمش چند بود حسن تو پنہاں گفتہ
حسن پیدا است ولے دیدہ بینند کراست
(۵) سبک آ از خود واز ہر خوفی بہرہ مجو
کہ کششہا ہمہ در جاذبہ کاہ ربائست
(۶) طبل عشق ست کہ در کون و مکاں میگویند
پنبہ از گوش برون کن بشنو کین چہ صداست
(۷) شد معین باتو خلوت کہ وحدت محرم
تا کہ از ہستی واز نیستی خویش جدا ست