(۱) پیشِ تابوتِ پدر میشد پسر
اشک میبارید و میگفت ای پدر
(۲) این چنین روزی کہ جانم کرد ریش
ہرگزم نامد بہ عمرِ خویش پیش
(۳) گفت صوفی: آنکہ او بودت پدر
نیز نامد ہرگز این روزش بہ سر
(۴) نیست کاری کاں پسر را اوفتاد
کارِ بس مشکل پدر را اوفتاد
(۵) ای بہ دنیا بی سر و پا آمدہ
خاک بر سر، باد پیما آمدہ
(۶) گر بہ صدرِ مملکت باید نشست
ہم نخواہی رفت جز بادی بہ دست